Transport pasażerski (autokary) — ubezpieczenie OC i ryzyka (PKD 49.39.Z)

Pozostały transport pasażerski – charakterystyka działalności

Kod PKD 49.39.Z obejmuje pozostały transport lądowy pasażerski niesklasyfikowany gdzie indziej – przewozy autokarowe dalekobieżne i turystyczne, przewozy okazjonalne i wynajem autokarów z kierowcą, dowozy pracowników i uczniów, przewozy kolejami linowymi i wyciągami oraz podobne. To działalność przewozowa poza regularną komunikacją miejską, często na dłuższych trasach i w celach turystycznych. Odbiorcami są pasażerowie, biura podróży, firmy i instytucje.

Profil ryzyka koncentruje się na bezpieczeństwie pasażerów podczas przewozów, często dalekobieżnych. Wyznaczają go: przewóz wielu pasażerów jednym pojazdem (wypadek autokaru może dotknąć wielu osób naraz, a przy trasach dalekobieżnych i turystycznych – także za granicą); ryzyka ruchu drogowego na długich trasach (zmęczenie kierowcy, warunki, różne kraje); odpowiedzialność przewoźnika wobec pasażerów oraz za bagaż; a przy kolejach linowych i wyciągach – specyficzne ryzyka urządzeń przewożących ludzi. Pojazdy podlegają obowiązkowemu OC komunikacyjnemu, ale skala i charakter przewozów czynią istotnym także ubezpieczenie odpowiedzialności przewoźnika.

Wyzwania i zagrożenia w tej działalności

Najpoważniejsze ryzyko to wypadek z wieloma pasażerami. Wypadek autokaru na trasie dalekobieżnej lub turystycznej może spowodować obrażenia u wielu osób jednocześnie, także za granicą – skutki i roszczenia bywają bardzo poważne.

Druga grupa to specyfika przewozów dalekobieżnych. Długie trasy niosą ryzyka związane z czasem pracy i zmęczeniem kierowcy, warunkami na drodze oraz – przy przewozach zagranicznych – z odmiennymi systemami prawnymi i wyższymi kosztami roszczeń.

Trzecia grupa to bagaż, majątek i szczególne środki transportu. Przewoźnik odpowiada za bagaż pasażerów; autokary to cenny majątek; a koleje linowe i wyciągi przewożące ludzi niosą własne, szczególne ryzyka.

Ubezpieczenia wymagane przez prawo

Pozostały transport pasażerski wiąże się z obowiązkowym OC komunikacyjnym pojazdów, wymaganiami licencyjnymi dla przewozów osób, przepisami o czasie pracy kierowców oraz o prawach pasażerów. Koleje linowe i wyciągi podlegają dozorowi technicznemu. Zatrudnianie pracowników wiąże się z obowiązkami z zakresu prawa pracy.

Realnym uzupełnieniem obowiązkowego OC komunikacyjnego pozostają ubezpieczenia dobrowolne: OC przewoźnika/działalności wobec pasażerów (szkody podczas przewozu) oraz za bagaż, ubezpieczenie taboru (autocasco, pożar), ubezpieczenia następstw nieszczęśliwych wypadków oraz ochrona od przerw w działalności. Przy przewozach zagranicznych istotny jest zasięg terytorialny ochrony.

Najważniejsze ryzyka i rola ubezpieczenia OC

Ochrona łączy obowiązkowe OC komunikacyjne z ubezpieczeniami dobrowolnymi wobec pasażerów i taboru. Przykłady: wypadek autokaru z wieloma pasażerami (także za granicą) – reaguje OC komunikacyjne, a szkody pasażerów mogą być objęte także OC przewoźnika; pasażer ulega urazowi przy wsiadaniu lub podczas jazdy – reaguje OC przewoźnika; bagaż pasażera zostaje uszkodzony lub utracony – reaguje ubezpieczenie bagażu; pożar lub uszkodzenie autokaru – reaguje ubezpieczenie taboru; unieruchomienie taboru zaburza przewozy – reaguje ochrona od przerw. Bez odpowiedniej ochrony koszty ponosiłby wyłącznie przewoźnik.

Dalekobieżny, często zagraniczny charakter przewozów i możliwość wielu poszkodowanych sprawiają, że suma i zasięg terytorialny ochrony wymagają tu szczególnej uwagi.

Jak dobrać zakres i sumę ubezpieczenia

Podstawą jest obowiązkowe OC komunikacyjne, uzupełnione o OC przewoźnika wobec pasażerów i za bagaż o sumie uwzględniającej wielu poszkodowanych oraz – przy przewozach zagranicznych – odpowiedni zasięg terytorialny i wyższe koszty roszczeń. Warto zadbać o ubezpieczenie taboru i następstwa nieszczęśliwych wypadków. Cały zakres należy dostosować do charakteru przewozów (turystyczne, zagraniczne, dowozy).

Ochrona od przerw w działalności powinna uwzględniać unieruchomienie taboru. Zakres warto weryfikować przy wejściu w przewozy zagraniczne i rozbudowie floty.

Na co uważać w warunkach polisy

Pierwszą pułapką jest zbyt niska suma lub zbyt wąski zasięg terytorialny wobec przewozów dalekobieżnych i zagranicznych. Drugą jest pominięcie odpowiedzialności za bagaż i ochrony taboru. Trzecią sprawą są szczególne wymagania dla kolei linowych i wyciągów, limity i franszyzy. Przed zawarciem umowy warto omówić scenariusze wypadku autokaru za granicą.

Najczęstsze błędy przedsiębiorców w tej branży

Pierwszy błąd to zbyt niska suma lub zasięg terytorialny wobec przewozów dalekobieżnych i zagranicznych.

Drugi błąd to pominięcie odpowiedzialności przewoźnika wobec pasażerów i za bagaż.

Trzeci błąd to brak ochrony taboru (autocasco, pożar) i następstw wypadków.

Czwarty błąd to lekceważenie szczególnych ryzyk kolei linowych i wyciągów.

Podsumowanie

Pozostały transport lądowy pasażerski (PKD 49.39.Z) to przewozy autokarowe, turystyczne i dowozy, często dalekobieżne i zagraniczne, w których wypadek może dotknąć wielu pasażerów. Fundamentem bezpieczeństwa jest obowiązkowe OC komunikacyjne uzupełnione o OC przewoźnika wobec pasażerów i za bagaż o odpowiedniej sumie i zasięgu, ubezpieczenie taboru, następstwa nieszczęśliwych wypadków oraz ochrona od przerw w działalności. Dopasowanie zakresu do charakteru przewozów pozwala prowadzić działalność z realnym zabezpieczeniem. Więcej o ubezpieczeniach dla firm znajdziesz na insureo.pl.