Transport pasażerski miejski — ubezpieczenie OC i ryzyka (PKD 49.31.Z)

Transport pasażerski miejski – charakterystyka działalności

Kod PKD 49.31.Z obejmuje transport lądowy pasażerski, miejski i podmiejski – przewozy autobusami, tramwajami, trolejbusami i innymi środkami komunikacji miejskiej i podmiejskiej, wykonywane w ramach regularnych linii. To działalność przewozowa, w której przedsiębiorca przewozi duże liczby pasażerów, na regularnych trasach, w intensywnym ruchu miejskim. Odbiorcami usług są pasażerowie – mieszkańcy i dojeżdżający.

Profil ryzyka jest zdominowany przez bezpieczeństwo przewożonych pasażerów. Wyznaczają go: bardzo duża liczba przewożonych osób (pojedynczy wypadek może dotknąć wielu pasażerów naraz); ryzyka typowe dla ruchu drogowego i szynowego (wypadki, kolizje); szkody przy wsiadaniu, wysiadaniu i podczas jazdy (upadki, przytrzaśnięcia drzwiami, gwałtowne hamowanie); oraz odpowiedzialność przewoźnika wobec pasażerów za bezpieczny przewóz. Pojazdy podlegają obowiązkowemu OC komunikacyjnemu, ale skala przewozu osób sprawia, że kluczowe jest także ubezpieczenie odpowiedzialności przewoźnika wobec pasażerów.

Wyzwania i zagrożenia w tej działalności

Najpoważniejsze ryzyko to szkody pasażerów, w tym wielu naraz. Wypadek, kolizja lub gwałtowne zdarzenie w pojeździe pełnym pasażerów może spowodować obrażenia u wielu osób jednocześnie – skutki i roszczenia bywają wysokie.

Druga grupa to szkody przy wsiadaniu, wysiadaniu i podczas jazdy. Upadki pasażerów, przytrzaśnięcia drzwiami, urazy przy gwałtownym hamowaniu czy ruszaniu to częste zdarzenia, za które przewoźnik może odpowiadać.

Trzecia grupa to majątek i ciągłość. Tabor (autobusy, tramwaje) to cenny majątek narażony na wypadki, pożar i uszkodzenia; awarie i zdarzenia wpływają na ciągłość świadczenia usług.

Ubezpieczenia wymagane przez prawo

Transport pasażerski wiąże się z obowiązkowym OC komunikacyjnym pojazdów, a często także z wymaganiami koncesyjnymi i licencyjnymi dla przewozów oraz przepisami dotyczącymi przewozu osób i praw pasażerów. Zatrudnianie kierowców i pracowników wiąże się z obowiązkami z zakresu prawa pracy, a także z wymaganiami dotyczącymi czasu pracy kierowców.

Realnym uzupełnieniem obowiązkowego OC komunikacyjnego pozostają ubezpieczenia dobrowolne: OC działalności/przewoźnika wobec pasażerów (szkody podczas przewozu, wsiadania i wysiadania), ubezpieczenie taboru (autocasco, od pożaru i uszkodzeń), ubezpieczenia następstw nieszczęśliwych wypadków oraz ochrona od przerw w działalności.

Najważniejsze ryzyka i rola ubezpieczenia OC

Ochrona łączy obowiązkowe OC komunikacyjne z ubezpieczeniami dobrowolnymi wobec pasażerów i taboru. Przykłady: wypadek autobusu z wieloma pasażerami – reaguje OC komunikacyjne, a szkody pasażerów mogą być objęte także OC przewoźnika; pasażer upada lub zostaje przytrzaśnięty drzwiami – reaguje OC przewoźnika/działalności; pożar lub uszkodzenie taboru – reaguje autocasco/ubezpieczenie taboru; zdarzenie unieruchamia część taboru, zaburzając usługi – reaguje ochrona od przerw. Bez odpowiedniej ochrony koszty ponosiłby wyłącznie przewoźnik.

Skala przewozu osób sprawia, że pojedyncze zdarzenie może rodzić roszczenia wielu pasażerów – dlatego obok obowiązkowego OC istotne jest ujęcie odpowiedzialności przewoźnika wobec pasażerów o odpowiedniej sumie.

Jak dobrać zakres i sumę ubezpieczenia

Podstawą jest obowiązkowe OC komunikacyjne pojazdów, uzupełnione o OC przewoźnika/działalności wobec pasażerów o sumie uwzględniającej możliwość wielu poszkodowanych w jednym zdarzeniu. Warto zadbać o ubezpieczenie taboru (autocasco, pożar) oraz o ubezpieczenia następstw nieszczęśliwych wypadków. Cały zakres warto dostosować do wielkości floty i skali przewozów.

Ochrona od przerw w działalności powinna uwzględniać skutki unieruchomienia taboru. Zakres należy weryfikować przy rozbudowie floty i sieci połączeń.

Na co uważać w warunkach polisy

Pierwszą pułapką jest poleganie wyłącznie na obowiązkowym OC bez ujęcia odpowiedzialności przewoźnika wobec pasażerów i możliwości wielu poszkodowanych. Drugą jest pominięcie ochrony taboru (autocasco, pożar). Trzecią sprawą są szkody przy wsiadaniu i wysiadaniu, limity i franszyzy. Przed zawarciem umowy warto omówić scenariusze wypadku z wieloma pasażerami i upadku pasażera.

Najczęstsze błędy przedsiębiorców w tej branży

Pierwszy błąd to poleganie tylko na obowiązkowym OC bez ujęcia odpowiedzialności wobec pasażerów.

Drugi błąd to niedoszacowanie sumy wobec możliwości wielu poszkodowanych w jednym zdarzeniu.

Trzeci błąd to pominięcie ochrony taboru (autocasco, pożar) i następstw wypadków.

Czwarty błąd to lekceważenie szkód przy wsiadaniu, wysiadaniu i podczas jazdy.

Podsumowanie

Transport lądowy pasażerski, miejski i podmiejski (PKD 49.31.Z) to przewóz dużych liczb pasażerów w intensywnym ruchu, w którym pojedyncze zdarzenie może dotknąć wielu osób, a przewoźnik odpowiada za bezpieczny przewóz. Fundamentem bezpieczeństwa jest obowiązkowe OC komunikacyjne uzupełnione o OC przewoźnika wobec pasażerów o odpowiedniej sumie, ubezpieczenie taboru, następstwa nieszczęśliwych wypadków oraz ochrona od przerw w działalności. Dopasowanie zakresu do skali przewozu osób pozwala prowadzić działalność z realnym zabezpieczeniem. Więcej o ubezpieczeniach dla firm znajdziesz na insureo.pl.